De kop is eraf

Met stralend weer vertrokken we gisteren uit de Roompot. We voelden ons vereerd dat zoveel vrienden en familie de moeite hadden genomen om het hele eind naar Zeeland te rijden om ons uit te zwaaien. Velen namen nog even een kijkje op de boot, lang niet iedereen had Tsuru al eens gezien. Leuk dat zij nu ook een beetje een beeld hebben bij ons varende huis. We hebben erg genoten van ons uitzwaai-ochtendje!

En toen was het tijd om te gaan! Twee uur voor laag water, om zoveel mogelijk profijt van de stroming te hebben. En dat lukte prima! We vertrokken met een stel verstekelingen aan boord: twee neefjes en een nichtje voeren met ons mee tot aan de sluis. Dat was erg gezellig! Daarna stonden we er met z'n viertjes voor.

Hobbelen en surfen
Het eerste stuk was weliswaar wat hobbelig motorzeilen, maar nog prima te doen. Lekker zonnetje erbij. Met een steeds sterkere wind, en stroming de andere kant op, werd het tripje echter steeds minder aangenaam. We besloten dit geploeter niet verder voort te zetten richting Belgische kust, en af te buiten naar Breskens. Vanaf dat moment ging het als de brandweer! We tikten al surfend over de golven soms ruim 10 knopen aan.

Het avontuur begint...
De motor was dus uit. Vanwege de harde wind en hoge golven besloten we de havenkom bij Breskens in te zeilen, en daar rustig de motor aan te zetten en de zeilen te strijken. Dat liep even anders: de motor deed het niet. Helemaal niks. F*CK! Op zeil aanleggen dan maar. Michel had dat wel eens gedaan, maar niet met Tsuru. Afijn. Lang verhaal kort, we maakten te weinig snelheid en de wind kreeg vat op de boot. Zachtjes dobberden we richting strekdam... Gelukkig kregen we snel hulp van een stel Belgen in een motorbootje, die ons richting steiger sleepten.

Losse bouten en schroeven
Zo'n niet functionerende motor, dat is natuurlijk niet wat je vaker mee wilt maken, dus we waren er nogal op gebrand om - ondanks de vermoeidheid na een intensieve dag - zo snel mogelijk te achterhalen wat de oorzaak was. Die bleek dodelijk eenvoudig gevonden: een losgetrilde bout die de draden van de dynamo en de accu met de motor verbond. Je begrijpt dat we ze hebben vastgezet met een dubbele bout. Just to be sure. En ook nog even de andere schroeven en bouten in de motor hebben nagelopen.

Het lijkt ons wel een beetje te achtervolgen, die losse schroeven en bouten: de buizen voor de bimini (zonnetent) misten er een paar, en zelfs het loopfietsje van Jasper miste een schroef waarmee het achterwiel vast zit. We hebben wat voorraad ingeslagen bij de plaatselijke watersportwinkel (maar het had ook zo de Gamma kunnen zijn), en hebben alvast geleerd dat we ze regelmatig even moeten nalopen.

Harde wind in Breskens
Gisteren hadden we al gezien dat het vandaag flink zou waaien, dus het plan was om in Breskens te blijven. 's Ochtends bleek dat een prima plan, er werd windkracht 8 voorspeld. En dat was stiekem best lekker, na alle hectiek van de afgelopen weken. Morgen lijkt het nog niet veel beter, weliswaar minder wind, maar nog steeds vanuit de verkeerde richting, dus we doen nog een dagje Breskens.

Verwaaid in Breskens

Jasper kijkt er al naar uit om het volgende land op onze kraskaart weg te mogen krassen!

Inpakken & wegwezen!

Een laatste blog voor we uitvaren!

De vertrekkersstress bereikte donderdagavond en vrijdagochtend een hoogtepunt. Het huis was donderdagavond vrijwel leeg en schoon, met dank aan de superhulp van mijn schoonouders. Maar ja, toen moesten de laatste spullen nog gepakt worden, en was het nogal de vraag of dat allemaal wel ging passen in de auto's. En tussendoor vouwde ik ook nog even 35 bootjes in elkaar voor de traktatie van Jasper. De woonkamer moest nog gestoft, gezogen en gedweild, maar daarvoor moest alles eerst in tassen en dozen. Nou ja, lang verhaal kort, het is gelukt. Het enige slachtoffer is mijn (gloednieuwe, gepolariseerde en op sterkte...) zonnebril geworden, die ik in alle stress en opperste staat van verwarring aanzag voor een stokoud exemplaar en óf in een vuilniszak, óf in een doos heb gegooid. Hij is niet meer tevoorschijn gekomen. Heb vandaag dus in allerijl telefonisch nog een nieuwe besteld. Ik zal er wel even op moeten wachten, hij komt mee met mijn schoonouders als zij ons ergens onderweg komen opzoeken.

Vrijdag zakte het stressniveau langzaam tot normale proporties. Het huis hebben we overgedragen aan de huurders. Superfijn dat ons huisje bewoond gaat worden door leuke mensen, en bijzonder dat er over een maandje een nieuwe baby geboren gaat worden! Daarna om 12 uur de jongens van school gehaald, die allebei een leuk afscheid van hun klas hebben gehad. Ze kregen allebei een mooie herinnering mee aan hun klasgenootjes, waar ze erg blij mee waren. "Kijk, zo vergeet ik tenminste niet wie er in mijn klas zitten!" Nog even afscheid genomen van de juffen en wat vriendjes en ouders, en toen was het bye bye school, voor heeeeel lang!

De auto's (van ons en van schoonouders) waren inmiddels ingeladen, en wonder boven wonder lukte het om alles in één keer mee te krijgen. De Skoda vond de drempels in ons dorp niet meer erg leuk, maar dat mocht de pret niet drukken. Het paste. Toen nog een laatste hobbel voor ons avontuur écht kon beginnen: uitschrijven bij de gemeente. We troffen een buitengewoon ongeïnteresseerde ambtenaar, die het vooral ingewikkeld vond dat we geen vast adres hadden in het buitenland. We krijgen eigenlijk overal heel enthousiaste reacties op ons plan: van de kapper (heb je nog vakantieplannen? Nou uh... :) ), de chiropractor en de huisarts tot allerlei mensen van instanties die ik aan de telefoon gehad heb de afgelopen tijd. Maar deze meneer wilde gewoon zijn werk doen. Ook goed.

Wachten bij de gemeente tot ons nummertje verschijnt

Nog één keertje spelen in Nijmegen

We deden nog wat laatste boodschappen (ja hoor, er kon nog meer bij), aten een ijsje, en toen op pad naar Zeeland! De jongens waren erg in hun sas, maar vonden de autorit toch wel heel lang duren. Dat was ook wel zo, we waren ruim 2,5 uur onderweg. Gelukkig werden we in de Roompot warm verwelkomd door mijn familie, die hier het hele weekend is, en kregen we een lekker maal voorgeschoteld. Instant ontspanning en vakantiegevoel!

Vandaag hadden de jongens een heerlijke dag met hun neefje, nichtje, ooms, tante en opa's en oma's. Ze hebben gezwommen, heerlijk gespeeld en gingen naar het strand. Intussen konden Michel en ik in twee etappes de boot inruimen. Eerst alle spullen die we zelf meegenomen hadden, en na de lunch de spullen uit de auto van mijn schoonouders, die inmiddels ook gearriveerd waren.

En dit was nog maar deel één...

Toen dat gelukt was, was het tijd voor een boel gezelligheid en verwennerij! Een heerlijke bbq, en veel cadeautjes! De jongens hoeven zich niet vervelen, en we kunnen nu ook in de kuip muziek luisteren met dank aan de bluetooth box. We hebben echt genoten vanavond.

Verwennerijen!

Intussen komen er ook steeds berichtjes binnen van vrienden, familie, bekenden, collega's... Ontzettend leuk en lief hoe er met ons meegeleefd wordt.

En nu is het bijna morgen, en dan gaan we!

Bijna, bijna!

Oh jongens, wat zijn de afgelopen weken hectisch! Het komt er maar niet van om een update te schrijven. Dus nu gewoon even een hele korte!

• Sinds vorige week zijn we allebei vrij, en staat ons leven volledig in het teken van de voorbereidingen op de reis.
• We hebben bergen spullen ingepakt en vrachtladingen naar zolder, de boot en de stort versleept. 
• We hebben een presentatie bij Jasper en Julian op school gegeven. Hartstikke leuk!

• Er zijn Heel Veel boodschappen ingeladen.

En dit is nog maar de helft...

• We zijn een beetje lokale beroemdheden geworden, en worden regelmatig aangesproken met: 'zijn jullie nou degenen die op zeilreis gaan?'. Heel leuk dat vrienden, bekenden en minder bekenden zo meeleven!
• We maakten een veiligheidsplattegrond

• Het halve huis is inmiddels leeg en schoon.
• We hebben Tsuru naar de Roompot gevaren met windkracht 6. Tegen...

En verder waren en zijn er nog 1001 dingen om te regelen en te doen. We gaan er lekker verder mee, en dan wordt het vanzelf vrijdag - dan dragen we ons huis over aan de huurders en verhuizen wij naar Tsuru - en dan vanzelf zondag - wanneer we rond het middaguur vertrekken. Waarnaartoe, dat blijft nog even spannend, we houden de weerberichten scherp in de gaten!

Laatste loodjes

Behalve spelevaren op het Hollands Diep en Haringvliet moeten de laatste zaken op orde gebracht worden voordat we echt kunnen vertrekken. Dat zijn dingen aan de boot, maar zeker ook voor ons huis, verzekeringen, school voor de jongens en duizend andere zaken.

Als schipper mag ik me nu vooral bezig houden met de boot, terwijl Marije een heleboel andere taken op zich neemt. Zo heb ik een gordijn gemonteerd voor het nieuwe raampje in de achterhut zodat de jongens niet meteen bij het eerste ochtendlicht wakker worden.





Er is een antenne voor de SSB ontvanger naast de zonnepanelen gemonteerd, inclusief bekabeling richting de ontvanger bovenop het instrumentenpaneel. Wat altijd de nodige kruip-door-sluip-door activiteiten vraagt. De ontvanger zelf is overigens nog niet aangesloten. Dat vraagt nog wat extra inspanning.


Ook is er een extra geleideblok voor de reeflijn van de genua geplaatst, nadat in de testrondjes bleek dat de reeflijn tot twee keer toe van de trommel liep. En zo zijn er nog talloze klusjes waarmee ik jullie niet wil belasten.

Eentje nog wel; we hebben een nieuw fornuis in Tsuru geplaatst! Het oude fornuis met oven was altijd een doorn in het oog. De pitten walmden continue met als resultaat pannen die helemaal zwart zijn aan de onderzijde en schoonmaken hielp niet. Daarnaast stonden de pannen wiebelig op het ding doordat het rekje waarop de pannen horen te staan het gedeeltelijk begeven had. Al met al niet echt een aanlokkelijk vooruitzicht om een jaar lang op te koken. We hebben lang moeten dubben of we de aanzienlijke investering waard vonden, maar uiteindelijk hebben we het maar gewoon gedaan. Natuurlijk gaat zo'n vervanging niet heel makkelijk, daarvoor is het een boot... We hebben bewust hetzelfde model fornuis gekocht als dat wat er reeds in zat, maar in 15 jaar is het model toch wat aangepast en moest de zaag en boormachine er aan te pas komen om 'm mooi op te hangen. Nu nog de nieuwe gasslang aansluiten, maar die was niet voorradig en is besteld.


Ondertussen raakt ons huis al een beetje opgeruimd. De zolder is uitgeruimd en kan na een poetsbeurt de dozen ontvangen, met daarin onze spullen die we een jaar lang op zullen slaan. Het schuurtje in de tuin is ook eens goed uitgemest en na een rit naar de stort zijn we alweer een boel troep lichter. Wat verzamelt een mens ongemerkt toch veel zooi...

Nog een weekje werken voor ons beiden en dan kunnen we echt aan de slag om het huis opgeruimd en schoon op te leveren aan de huurders. De jongens mogen nog drie weken naar school en hebben er zin in om op reis te gaan. Wij ook!

Adventure of a lifetime

Nee, nee, we zijn nog niet vertrokken. Maar dit weekend konden we ein-de-lijk weer eens voluit zeilen! Het grootzeil rolt (eigenlijk voor het eerst) als een zonnetje! Zaterdag opkruisend naar Hellevoetsluis, met de zomer in ons bol, zondag wat grijzer en scherp aan de wind weer terug. We genoten met volle teugen!

Jasper loodste ons met af en toe meer dan 7 knopen over het Haringvliet!

Medical affairs

Vers terug van ons proefvaarweekje konden we maandagochtend aanschuiven bij de huisarts om de bevoorrading van de scheepsapotheek te bespreken. We hadden aardig wat voorwerk gedaan, en op basis van de advieslijst van de KNRM en informatie van andere vertrekkers had ik een lijst opgesteld van medicatie die we niet nodig hopen te hebben, maar in noodgevallen toch wel van pas kan komen. Als we voor langere tijd op zee zitten, dan is er niet zomaar een arts (laat staan een apotheek) voor handen als één van ons ziek wordt. We kunnen dan via de satelliettelefoon contact opnemen met de radio medische dienst van de KNRM, die ons kunnen adviseren. Maar om iets te kunnen doen, moeten er wel medicijnen aan boord zijn. Denk bijvoorbeeld aan pijnstilling en antibiotica.

Het was best even spannend, want we hadden ook wel verhalen gehoord van huisartsen die totaal niet mee wilden werken, maar gelukkig is onze huisarts wat ruimdenkender. We liepen de lijst door, hij vond er geen gekke dingen op staan en vond hem ook aardig compleet, hij bracht nog wat alternatieven aan en dacht mee over onze specifieke situatie. Nog dezelfde avond werden de recepten doorgestuurd naar de apotheek. Daar ging ik de volgende dag maar even langs om in elk geval te benadrukken dat de houdbaarheidsdatum nogal van belang is. Zij hadden ook nog wat vragen, dus het kwam goed uit dat ik er even was. We spraken af dat we een telefoontje krijgen zodra alles klaarligt.

Intussen had ik ook contact met het CAK, over de benodigde verklaringen en stempels voor het meenemen van al deze medicijnen, met name die onder de opiumwet vallen (morfine, diazepam). Bij de apotheek kregen we te horen dat een medicijnpaspoort voldoende zou zijn, de huisarts dacht dat de apotheek moest zorgen voor de medische verklaring. Het kan geen kwaad om e.e.a. te dubbelchecken, want we hebben toch echt een Engelstalige medische verklaring van een arts nodig, die voorzien moet worden van stempels door diverse instanties. Ook dat regelen we nog even dus.

De huisarts stelde ook voor dat wij van een van de assistentes een prikinstructie zouden krijgen, waarbij we op elkaar mogen oefenen met zoutoplossing. We hebben een afspraak staan op 25 mei. Lijkt me leuk! (En nuttig bovendien. Maar wanneer mag je nou zomaar een naald in je echtgenoot steken? Leuk dus ook!)

En zo hobbelen we gezellig verder. Nog een kleine 2 maanden voor vertrek!

Proefvaren op de Grevelingen

Twee maanden voor vertrek genieten we nog van de luxe van een weekje vakantie. Met dikke jassen en handschoenen aan rijden we zaterdag naar Noordschans. We bewonderen de vrijwel geheel nieuwe mast, maar stuiten al snel op een kleine teleurstelling: de bedrading is niet aangesloten. Bij navraag bleek dat ze de sleutel niet hadden kunnen vinden en dus niet naar binnen konden. Vreemd, want de sleutel hing keurig aan het juiste haakje op het kantoor. Afijn. De zeilen gehesen. Het inrollen van het grootzeil ging vrij stroef, maar dat deed nog geen alarmbellen rinkelen. Michel sloot de meest noodzakelijke draadjes aan, en de rest bungelde vrolijk in de kajuit.

Als we de volgende morgen koers zetten naar Bruinisse, merken we al gauw dat het uit- en inrollen van het zeil niet goed gaat. We besluiten terug te varen naar de haven. Daar is Michel een uur of twee bezig samen met de mastenmeneer. Conclusie: het euvel is nog niet gefixt, alle reparaties aan de mast ten spijt. Het rolmechanisme van het grootzeil (één van de weinige niet vervangen onderdelen) blijkt ook schade te hebben opgelopen en moet worden vervangen. En dat zal niet deze week gaan lukken. Weer een weekje zeilen zonder grootzeil dus.

Ochtend in Bruinisse

Maar ach, dat mag de pret niet drukken. Rond 2 uur varen we alsnog richting Bruinisse. Dat is geen al te lange tocht, 18 mijl, maar wel met drie sluizen. Bij de Krammersluizen is het etenstijd. Een mooie gelegenheid om het eerste blikvoer te proberen: nasi. Dat is goed te doen, opgeleukt met een eitje, kroepoek en satésaus. Gaat op de meeneemlijst!

Het weer is inmiddels stukken beter dan de hele (winterse) week ervoor, maar het is nog flink koud. We zijn blij met ons kacheltje! En met het binnenzwembad. We blijven in Bruinisse, doen rustig aan en nemen een duik. Voor Jasper schaffen we een nieuw reddingsvest aan - die van Julian begint slijtage te vertonen, dus we schuiven door. Ze zijn er blij mee - en wij ook.

Blij met hun nieuwe reddingsvesten. En zonnebrillen.

In de Grevelingen zijn verschillende kleine eilandjes waar je kunt overnachten. Dinsdag varen we met een mooi windje naar de Archipel, een groepje van 3 eilandjes. De jongens doen een halfslachtige poging tot krabben vangen en vermaken zich vervolgens met zand en water, wij zitten op een bankje en genieten van het uitzicht en een blikje bier. Hier kunnen we wel aan wennen! Dat doen we dan ook: woensdag pikken we opa en oma op om vervolgens naar het volgende eilandje te varen, de Ossenhoek. Tegen de avond varen we terug naar Brouwershaven en eten we een pizza, waarna opa en oma terugrijden naar Delft. We leggen de jongens in bed en varen vervolgens bij ondergaande zon terug naar het idyllische eilandje.

De krabben willen nog niet zo bijten.

Een emmertje, wat zand, wat water, veel meer is er niet nodig.

En als je broek nat wordt... Dan trek je hem gewoon uit!

Tsuru bij een onbewoond eiland

Een dag later kan de zwembroek aan!

De zomer begint nu goed door te zetten. Het is bevrijdings- en hemelvaartsdag en de jongens spelen nu in hun zwembroek op het strandje. Jasper is de dapperste van de twee, hij gaat zwemmen in het (koude!!) water. Intussen zet ik me eens aan een klusje: het relingnet bevestigen. Het houdt me een paar uur zoet, en dan is de stuurboordzijde weer voorzien van een veiligheidsnet. De bakboordzijde pak ik een dag later aan, als we weer in Bruinisse liggen, en gaat aanzienlijk sneller. Ik heb nu door hoe ik het handig kan doen. Michel stort zich op een elektraklus: het aansluiten van de omvormer op de twee stopcontacten naast de kombuis. Weer een kruipdoor sluipdoor klus, maar met succes. Nu hebben we ook 220V als we niet aan de walstroom liggen, handig!

Inspectie van het voorzeil

Hij doet 't.

En ach, gelukkig hebben we de motor nog.

En de zonnepanelen! Nu de omvormer aangesloten is, kunnen we al onze apparaten ook onderweg inpluggen.

Het weekend is alweer bijna ten einde, als we besluiten er zo lang mogelijk van te profiteren. Zaterdag blijven we dus nog in Bruinisse en hebben we een heerlijke dag. We poetsen het dek tot het blinkt en glittert, en Jasper en Julian spelen in en bij het buitenzwembad. Als we 's avonds de laatste puntjes op de i zetten en het dek in de was zetten, worden we aangesproken door een meneer die ook een Dufour 36 classic heeft en in Noordschans ligt. Hij heeft ons herkend. Niet alleen vanuit de haven, maar ook uit het blad Zeilen, waar we genoemd worden in het artikel over de vertrekkers van 2016. Een klein beetje beroemd!

Het heerlijke zwembad met zandbak in de jachthaven van Bruinisse. Zand, water... Ze hebben het begrepen daar!

Het dek poetsen, dat moet met blote voeten!

Op moederdag verwennen de heren mij met een ontbijt op bed en twee zelfgemaakte boekjes. Ze glunderen van trots! Daarna is het tijd om weer terug te varen naar Noordschans. Wind tegen, dus op de motor. Het is druk bij de sluizen, maar we hebben steeds geluk en kunnen steeds vrijwel direct mee. Rond half vier komen we aan, en kan Michel direct naar de mastenmeneer met een lijstje van klussen die gedaan moeten worden. Naast het - nu echt - fixen van de mast, moet ook de boiler gemaakt worden. Die doet het al ongeveer een jaar niet meer, waardoor we alleen warm water hebben als de motor heeft gedraaid. Tot nu toe niet zo'n ramp, maar als we een jaar op de boot wonen is het toch wel handig om wél af en toe warm te kunnen douchen.

Met een pitstop bij de Mac rijden we terug naar Lent. In één week tijd is alles groen geworden. Het begin van de zomer, die voor ons als het goed is ruim een jaar zal duren!

Prikken en lessen

Mijn vrije woensdag was goed volgepland deze week. 's Ochtends eerst met Jasper mee op excursie naar de Hortus, in het kader van het schoolthema 'Kriebelbeestjes en bloemen'. Erg leuk! Vooral ook bijzonder dat zo'n tuin waar je anders achteloos doorheen loopt veel meer in zich heeft dan je op het eerste gezicht ziet.

Eenmaal terug op school gelijk door: gesprek met de juf die ons helpt met de voorbereiding en straks onderweg ons aanspreekpunt is. Ze had een hele stapel boeken voor me klaarliggen! Voor zover bekend heeft ze me ook vast de thema's voor volgend jaar meegegeven. Da's handig, want dat maakt het makkelijk om alvast materiaal te zoeken en te downloaden. We hebben ongetwijfeld internet onderweg, maar alles wat nu al (digitaal) mee kan is meegenomen. Heerlijk hoor, een school die zo meedenkt!

Na het gesprek de jongens uit de les geplukt, en snel even wat gegeten thuis, want daarna mochten we door naar de Radboud Travel Clinic voor de prikken. Lekker voorbereid weer, want Michel en ik waren onze gele boekjes kwijt (maar ach, dachten we, die prikken zijn toch al meer dan 10 jaar geleden), en ook de vaccinatieboekjes van de kinderen hadden we niet bij ons. Leek me niet nodig omdat ze de standaardprikken hadden gehad, maar kennelijk is er de afgelopen jaren iets gewijzigd, waardoor niet helemaal duidelijk was of Jasper nou wel of niet de hepatitis B prik gehad had. Het consultatiebureau was gelukkig bereikbaar en kon uitsluitsel bieden. Met respectievelijk 2 (de jongens) en 3 (Michel en ik) pleisters op onze arm en 430 euro lichter konden we vertrekken. De aanvullende verzekering heeft zich nu al uitbetaald.

Toen hup door naar zwemles, en hoera, Jasper mag komende maand afzwemmen voor zijn A! Fijn dat dat bijna in the pocket is, hij heeft er hard voor gewerkt. En gelukkig vindt hij het zwemmen ook erg leuk. Tijdens de les even gebeld om een afspraak bij de huisarts te maken. "U kunt beter naar de GGD denk ik," reageerde de assistente. "Nou... nee. De prikken hebben we net gehad." Omdat we een jaar onderweg zijn, en meerdere keren lang op zee zitten, is het noodzakelijk om bepaalde medicatie (zoals antibiotica en pijnstillers) aan boord te hebben. Maandag na de meivakantie hebben we een afspraak. De conceptlijst is inmiddels zo goed als klaar, ben benieuwd naar zijn adviezen! En ook wel een beetje spannend of we de medicijnen meekrijgen, want er staat best heavy stuff op.

Dat was de volle woensdag. Maar vermeldenswaardig is ook dat op dinsdag de mast teruggeplaatst is! Dit weekend gaan we een kijkje nemen.

Naar Noordschans!

Het is hoog tijd dat Tsuru weer een zeilboot wordt in plaats van een motorboot. In Noordschans is onze mast gerepareerd na de schade van afgelopen zomer, dus daar ging de reis naartoe! We parkeerden de auto bij station Nijmegen-Lent, en gingen van daaruit te voet (Jasper en ik) en met de bus (Michel en Julian) naar Tsuru in de Nijmeegse jachthaven. In het zicht van de haven zag ik uit de verte een man op onze boot klimmen. "He," zei ik tegen Jasper, "zij hebben gewonnen!" Maar na nog eens goed kijken zag ik dat het Michel niet was, die kwam zojuist aanlopen (dus toch gewonnen...). De havenmeester dus. Hij wilde net een boete uitschrijven van €180,- omdat we vrijdag vergeten waren om opnieuw havengeld te betalen. Pfoeh, net op tijd om dat te voorkomen!

Alles en iedereen aan boord, en gaan! Voor mij het eerste tochtje in meer dan een half jaar, dus het was weer even wennen. Hoe ging dat wegvaren ook alweer? Maar het ging prima, en hup, daar gingen we, over de Waal. Het waaide hard (tegen, uiteraard), maar we hadden stroom mee en voeren continu zo rond de 8 knopen. De wind werd niet bepaald minder, en Tsuru maakte flinke klappen op de woeste Waal, Maar tegen half 5 waren we in Gorinchem, en eenmaal in de haven was alles weer rustig.

Flinke wind tegen

In Gorinchem

De jongens voelen zich als een vis in het water aan boord, en natuurlijk is het niet ineens allemaal pais en vree (boys will be boys), en moeten ook zij weer even wennen aan de bootroutines (vooral proberen te onderhandelen over wanneer het reddingsvest aan- en uit mag), genoten ze van het tripje. De passerende vrachtboten, de bruggen, maar vooral ook het 'lekker je ding doen' aan boord. Julian was erg vroeg wakker zaterdag, en dus moe, maar normaal slaapt hij dan echt niet overdag. Nu zaten ze gebroederlijk in de voorhut een filmpje te kijken en viel Julian op de schouder van zijn broer in slaap. De kleine dingen waar ik enorm van geniet. Jasper zei 's avonds nog: "wat jammer dat we maar 2 dagen op de boot zijn."

Zondagochtend splitsten we op: Julian en ik gingen met de trein naar Lent, om de auto op te halen en naar Noordschans te rijden. Voor Julian misschien de derde keer dat hij met de trein ging, dus dat was een belevenis! Jasper en Michel zorgden dat de boot daar ook was. Ging tamelijk vlekkeloos, en ook fijn om wat 1-op-1 tijd met de jongens te hebben. In Noordschans bekeken we de mast, bijna helemaal nieuw na de schade van afgelopen zomer. De komende week wordt hij weer teruggeplaatst.

Dreigende luchten onderweg naar Noordschans. Achterop zie je de nieuwe constructie met zonnepanelen.

Tsuru te water & EHBO

Misschien kunnen jullie je nog herinneren dat het nogal wat voeten in de aarde had om Tsuru bij de jachtwerf in Arnhem te krijgen. Dat had te maken met de lage waterstand. De ingang van de haven is zo ondiep, dat het met een lage waterstand onmogelijk is om erin - of eruit - te komen. Dat eruit begon ons nu parten te spelen, want de waterstand in de Rijn is weer rap aan het dalen. Dus hup, hup, zo gauw het kon ging Tsuru het water in. Dinsdag werden door Donmar de laatste werkzaamheden gedaan (dynamo en startmotor terugplaatsen na de revisie), zodat Tsuru woensdagochtend weer te water gelaten kon worden. Ik had Michel en zijn vader Stef tegen 9 uur afgezet bij de werf. Daar ging Tsuru uiteindelijk rond half 11 te water. De heren voeren haar naar de jachthaven in Nijmegen. Het eerste stuk stroom tegen - met 3000 toeren op de motor net aan 4,5 knoop - maar daarna stroom mee, waarbij ze regelmatig de 10 knopen aan tikten, met aanzienlijk minder toeren.

Tsuru in Nijmegen (wat een ukkie)

Wat een luxe, Tsuru op fietsafstand! 's Avonds gingen we nog even kijken met de jongens, die zich direct weer helemaal thuis voelden op de boot en vooral verguld waren met het extra raampje in hun achterhut. We kwamen er wel achter dat het reddingsvest van Julian aan het eind van z'n levenscyclus is, de rits begint los te laten. Dus de 'misschien nieuwe reddingsvesten voor de kinderen' is een 'zeker nieuwe reddingsvesten voor de kinderen' geworden. Veiligheid boven alles.

En dat is weer in lijn met de dag van vandaag: Michel en ik deden een EHBO-cursus, specifiek gericht op zeezeilen. Een leuke en leerzame dag! We hopen de opgedane kennis nooit nodig te hebben. Maar we ontmoetten ook weer hele leuke mensen, bijvoorbeeld Fiona en Melvin, die zich met hart en ziel inzetten voor de Noordzee, en hopen door hun mooie beelden de liefde voor 'onze zee' aan te wakkeren. De filmpjes op hun site zijn betoverend. Kijk maar gauw op www.indenoordzee.nl.

Dramatisch gewond voor de nep

Dit leerden wij vandaag

Mooi blauw is prachtig!

De waterstand in de Rijn begint weer rap te zakken, dus Tsuru moet gauw het water in, voordat we nooit meer weg komen uit Arnhem. Dat zou toch wat zijn... Dit weekend was ik dus ook grotendeels bootweduwe, terwijl Michel de laatste klussen doet die echt nog gedaan moeten worden voordat ze weer in het water ligt.

Zo moest er echt nog een nieuwe laag (of eigenlijk: 3 nieuwe lagen) antifouling aangebracht worden, tegen allerlei aangroei aan het onderwaterschip. Dat was eerst zwart, maar eigenlijk door toeval - de leverancier had geen zwart meer - is het nu blauw. Wauw! Haast jammer dat niemand dat ooit ziet als de boot weer in het water ligt...

Na de eerste laag zwart (nog over van vorig jaar)

Oei! Best blauw!

Tadaaa! Kijk ook hoe ze blinkt en schittert!

Alsof het ervoor gemaakt is! Wie heeft dat zwarte eigenlijk ooit bedacht?

Eindeloos regelen

Naast het eindeloos geklus, vergt zo'n vertrek ook een eindeloos geregel. Maar ook daar kunnen we langzaamaan afstrepen! Ik neem jullie even mee in onze regelbezigheden. Het is daarmee een beetje een lijstjesblog geworden, maar we krijgen ook over dit soort dingen toch regelmatig vragen. Dus lees lekker verder als je benieuwd bent wat er regeltechnisch allemaal komt kijken bij zo'n tripje, en sla het lekker over als dat niet zo is!

Huurders

Gistermorgen waren de huurders van ons huis op bezoek, en hebben we het huurcontract ondertekend. We zijn aan elkaar gematcht door een collega, en het past allemaal precies: timing, hun wensen, onze wensen... We hebben er een goed gevoel bij, fijn dat ons huis door deze leuke mensen bewoond gaat worden. Ze hebben een zoontje van 1,5, dus het glijbaantje in de tuin en het speelkeukentje hoeven nog niet op marktplaats.

Verzekering en belasting

De verzekering voor de boot is afgesloten. Nu nog de reisverzekering en de verzekering voor het huis, maar we hebben inmiddels al wel uitgezocht wat het moet gaan worden. We houden onze Nederlandse zorgverzekering (met uitgebreide buitenlanddekking). Verder heb ik een gezellig onderhoud gehad met een meneer van de belastingtelefoon, en wachten we nu op een reactie van het belastingkantoor. We gaan namelijk niet emigreren en we willen er zeker van zijn dat de belastingdienst dat ook begrijpt.

School

Met school hebben we deze maand weer een gesprek om de leerplannen voor de kleine heren verder te concretiseren. Ik heb al heel wat materiaal verzameld, maar ben nog wel een beetje zoekende in hoe ik daar structuur in kan aanbrengen. Hopelijk kan de school me daarbij helpen! Het is fijn dat Julian sinds januari ook naar school gaat, zodat ze hem inmiddels ook een beetje kennen en kunnen inschatten hoe hij educatief verantwoord bezig gehouden kan worden.

Werk

Michel heeft zijn ontslagbrief eind vorige maand ingediend. Toch ook wel weer een stap. Mijn (ouderschaps)verlof is officieel goedgekeurd, en volgende maand begin ik mijn vervangster in te werken. Het begint nu aardig concreet te worden, er worden steeds meer afspraken gepland waar ik niet meer bij ga zijn, en deadlines worden ineens wel heel hard. Het voelt een beetje dubbel. Aan de ene kant kijk ik enorm uit naar een jaar lang niet werken, maar ik moet ook nog een paar van mijn 'kindjes' loslaten. En ergens knaagt het ook nog wat dat ik mijn collega's in de steek laat in turbulente tijden. Maar ook dat komt goed, ik ben vast niet zo onmisbaar als ik denk!

Gezond op reis

Komende week dompelen we ons een dag onder in de do's en don'ts van EHBO tijdens een lange zeilreis. De EHBO-koffer staat nog op de aanschaflijst. Over 1,5 week laten we ons voorlichten en vaccineren door de Travel Clinic van het Radboudumc. En dan staat er nog de uitdaging van het bij elkaar krijgen van de - hopelijk niet - benodigde medicatie. Als je weken achtereen op zee bent, dan is het verstandig om een voorraadje te hebben, van bijvoorbeeld antibiotica, maar ook morfine. We hebben verschillende lijsten waar we uit kunnen putten, en die moeten we nog maar eens goed bestuderen en voorleggen aan de deskundigen.

Eindeloos klussen

De afgelopen weken zijn weer voorbij gevlogen. Er is veel geklust aan Tsuru.

Zo zijn de luiken in de kajuitvloer om makkelijk te controleren of we water maken allemaal gereed. We hopen de luiken vooral te gebruiken als makkelijke toegang tot extra opslagruimte onder de vloer en niet voor de eerder genoemde taak, maar je weet maar nooit.

Ik heb op een zonnige, maar winderige zondag in maart een meteocursus voor vertrekkers gevolgd. Henk Huizinga (nimosmeteo.nl) en Ruud Kattenberg (ziltmagazine.nl) hebben een dag lang hun kennis over meteo en communicatie gedeeld. Ik weet nu meer over de weersystemen die we onderweg tegen zullen komen en hoe we onderweg weerberichten kunnen ontvangen. Was erg nuttig en leuk om te doen. De verjaardag van mijn moeder moest ik hiervoor wel laten schieten. Dat hadden we de dag ervoor echter al goed gemaakt door een bezoek aan mijn ouders in Venray.

Tweede paasdag ben ik met mijn vader flink aan de slag gegaan om de romp (die ik al eerder schoongemaakt had) in de was te zetten. Een zware klus op een ladder met een poetsmachine van 8kg in je handen, terwijl de ronddraaiende schijf van de poetsmachine alle kanten op wil, behalve waar jij naar toe wilt. Is uiteindelijk door vereende inzet goed gekomen en Tsuru ziet er weer mooi glanzend uit! Ondertussen had mijn moeder zich binnen uitgeleefd. Met als resultaat dat de helft van de boot er weer spik en span uit ziet. De andere helft komt de komende dagen aan de beurt.

de romp glanst weer

Ondertussen was Donmar (scheepsaanpassingen.nl) aan de slag gegaan om een frame van RVS-buizen in elkaar te zetten voor de zonnepanelen en om het elektrisch systeem aan te passen. Het frame had ik zelf vooraf bedacht en uitgewerkt (zie blogbericht van 4 maart), maar Donmar had zoiets nog niet eerder gemaakt en had de nodige reserve aan uren ingecalculeerd.

het frame voor de zonnepanelen in onderdelen

Uiteindelijk bleek het mee te vallen en staat er nu een frame achterop de hekstoel van Tsuru met twee grote zonnepanelen met in totaal 390Wp aan opwekkend vermogen. Dat zou genoeg moeten zijn om grotendeels onafhankelijk te zijn van walstroom. We vinden het er stoer uitzien zo'n frame, maar de puristen op de werf houden het bij functioneel.

frame voor zonnepanelen is klaar

Het plaatsen van de vier nieuwe AGM accu's van in totaal 122kg bleek wat lastiger. Het paste allemaal net niet in de accubak achter de motor, waardoor het nodige aangepast moest worden. Met name het vervangen van de bedrading door nieuwe dikkere kabels bleek lastiger dan verwacht. Er moesten dan ook nogal wat kabels gelegd worden om zowel de service accu's, als ook de start accu, omvormer, zonnepanel lader, walstroom lader, diodeblok, dynamo, startmotor, accumonitor en de bijbehorende zekeringen aangesloten te krijgen. Na aanblik van het uitstekende vakwerk door de elektriciën, valt pas op hoeveel techniek er in een boot eigenlijk wel niet zit. En dat allemaal in een krappe ruimte met bijna geen rechte vlakken. Ben blij dat ik me voor deze klussen heb beperkt tot het aanschaffen van de grote onderdelen die geplaatst zijn. Laat mij maar shoppen voor technisch speelgoed!

De nieuwe service accu's en omvormer vlak voor installatie

Eindelijk lijkt er ook schot in te zitten om de nieuwe Raymarine stuurautomaat en instrumenten geplaatst te krijgen. Alle apparatuur en schermpjes zitten op hun plek. De laatste aansluitingen moeten de komende dagen gefixt worden. We hebben dan weer instrumenten met de laatste stand van de techniek die Tsuru beter op koers moeten houden en informatie geven over hoe snel we varen, hoe diep het water is en hoe hard het waait en uit welke richting. Allemaal zeer essentiële informatie voor een zeilboot. Zodra we weer in het water liggen kan het allemaal getest en ingesteld worden.

De nieuwe instrumenten zijn gemonteerd

Dat brengt ons bij het belangrijkste onderwerp; wanneer gaat Tsuru weer het water in?
De planning staat op volgende week vrijdag, waarna we dat weekeinde een lange motortocht voor de boeg hebben richting Noordschans. Daar komt de nieuwe mast weer aan boord en wordt Tsuru weer een zeilboot.

Voordat het zover is moet het onderwaterschip nog nieuwe antifouling krijgen om al te enthousiaste beestjes geen kans te geven om zich vast te hechten aan de romp het komende jaar. Moet er nog nieuwe olie in de aandrijving van de schroef, de startmotor, dynamo en impeller voor de motor nog geplaatst worden en nog heel veel op onze zolder opgeslagen spullen aan boord gebracht worden.

Tsuru staat klaar voor een verse laag antifouling

Volgende week vrijdag is al over een week, dus ik stop maar met schrijven en ga aan de slag. Ik geloof dat ik Marije nog mag helpen met het schoonboenen van de stootwillen...

Marije laat het resultaat zien (links = schoon)